kkj

kkj

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Κατάθλιψη και απελπισία

Η κατάθλιψη γίνεται ηθικό ζήτημα ανάλογα με το πώς τη χειρίζεται ο καταθλιπτικός, το πώς ανταποκρίνεται στη χημική δυσαναλογία και την ασθένεια. Προφανώς, η ελευθερία του καταθλιπτικού και το ποσοστό ενοχής του για την κατάθλιψη δεν μπορούν να κριθούν από φίλους και συγγενείς. Αυτή η κρίση μπορεί να είναι σοβαρός πειρασμός για εκείνους που περιτριγυρίζουν τον καταθλιπτικό. Συχνά οι φίλοι και η οικογένεια θεωρούν ότι τον γνωρίζουν πολύ καλά, νοιώθουν ότι τους εκμεταλλεύεται και εξοργίζονται. Έτσι συνήθως υποθέτουν ότι μπορεί να φερθεί καλύτερα, και, του λένε τι να κάνει κατηγορώντας τον για τον τρόπο που παίζει το παιχνίδι του και τα φάουλ που κάνει.

Επιφανειακά, η κατάθλιψη φαίνεται μάλλον ίδια με την απελπισία, αλλά δεν είναι. Η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή της προσωπικότητας. Η απελπισία είναι μια έλλειψη πίστης και ελπίδας στο Θεό. Μπορεί να έχουν κοινά συμπτώματα, πρέπει όμως να θυμόμαστε τη διάκριση μεταξύ κατάθλιψης και απελπισίας. Η άρνηση του καταθλιπτικού να συνθηκολογήσει με την απύθμενη απελπισία, παρόλο που ζει μ’ αυτόν το θλιβερό τρόπο είναι μια πράξη πολύ θαρραλέα. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται να ακούσει από τους προφανώς φαρισαίους και ανειλικρινείς Χριστιανούς είναι ότι είναι “κακός” ή “ένοχος” που είναι τόσο θλιμμένος και καταθλιπτικός. Απλά δεν μπορούμε να κρίνουμε τις αδελφές ή τους αδελφούς μας, άσχετα με το πόσο δυσλειτουργικοί ή απαθείς φαίνονται.
Συνήθως η κατάθλιψη εμφανίζει ένα ισχυρό συναίσθημα αυτής της νευρωτικής και αβάσιμης ενοχής, την οποία η οικογένεια και οι φίλοι πρέπει να προσέξουν για να μην αυξήσουν. Η κατάθλιψη ανατροφοδοτεί τον εαυτό της και οι καταθλιπτικοί μπορεί να οδηγηθούν βαθύτερα στην κατάθλιψη, αν τους κάνουμε να αισθάνονται ένοχοι για την κατάστασή τους. Αυτό γίνεται δυσνόητο, επειδή το να βρίσκεσαι γύρω από έναν καταθλιπτικό δεν είναι εύκολο πράγμα. Κάποιες φορές η κατάθλιψη φαίνεται να είναι μεταδοτική και πρέπει να φερθούμε αμυντικά για να προστατευτούμε. Ο θυμός και η ανυπομονησία μπορεί εύκολα να καταλάβουν την οικογένεια ή τους φίλους του καταθλιπτικού, ειδικά αν αυτοί τον κατηγορούν και τον απορρίπτουν, όπως συχνά συμβαίνει. Να πούμε, ωστόσο, ότι ο θυμός, η ανυπομονησία και ο χαρακτηρισμός του φίλου και συγγενή μας ως κακού είναι αντιδράσεις αντιπαραγωγικές, και, για να μιλήσουμε ξεκάθαρα, αμαρτωλές.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε;
Ο καταθλιπτικός πονάει, για την ακρίβεια συχνά υποφέρει, και ζητά απεγνωσμένα βοήθεια, κατανόηση και στήριξη. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να ενισχύσουμε το αίσθημα εγκατάλειψης ή να αναλάβουμε την ευθύνη για την ευτυχία του, αλλά ότι αυτό που χρειάζεται είναι κατανόηση και αποδοχή της ασθένειάς του, και να τον αγαπάμε, για τον αληθινό του εαυτό, την ασθένεια και όλα. Είναι πιο σωστό και παρακινητικό να βλέπουμε τον καταθλιπτικό ως συνάνθρωπό μας που βρίσκεται σε ανάγκη, παρά ως κακό χαρακτήρα, εκμεταλλευτή και τεμπέλη.
Η κατάθλιψη γίνεται ηθικό ζήτημα ανάλογα με το πώς τη χειρίζεται ο καταθλιπτικός, το πώς ανταποκρίνεται στη χημική δυσαναλογία και την ασθένεια. Προφανώς, η ελευθερία του καταθλιπτικού και το ποσοστό ενοχής του για την κατάθλιψη δεν μπορούν να κριθούν από φίλους και συγγενείς. Αυτή η κρίση μπορεί να είναι σοβαρός πειρασμός για εκείνους που περιτριγυρίζουν τον καταθλιπτικό. Συχνά οι φίλοι και η οικογένεια θεωρούν ότι τον γνωρίζουν πολύ καλά, νοιώθουν ότι τους εκμεταλλεύεται και εξοργίζονται. Έτσι συνήθως υποθέτουν ότι μπορεί να φερθεί καλύτερα, και, του λένε τι να κάνει κατηγορώντας τον για τον τρόπο που παίζει το παιχνίδι του και τα φάουλ που κάνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Απαγορευονται οι ύβρεις τα σχόλια με άσεμνο περιεχόμενο θα διαγράφονται αμέσως ευχαριστώ

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.